ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ

28 Οκτ 2018

Η ΣΗΜΕΛΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΟΥ για το ΟΧΙ και τα οικογενειακά της ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

Αντιπαραβάλλοντας τις φωτογραφίες του πατέρα, το πως ήταν η μορφή του πριν '40, πως, όπως τον θυμάμαι εγώ, η αγριάδα του προσώπου του, στο "μέτωπο" είναι εντυπωσιακή. Το μόνο οικείο στοιχείο είναι.... το χέρι του στην ανάπαυλα μεταξύ των μαχών, γράφοντας τα απομνημονεύματά του από τον πόλεμο (ένα από τα ανεκτίμητα "περιουσιακά" στοιχεία που μας άφησε) ή ένα γράμμα σ' εκείνη την κοπέλα, της οποίας, η πρόσφατη μα τόσο μακρινή θύμηση, να παίζει στο πιάνο τα "κύματα του Δουνάβεως" σ' ένα φιλικό σπίτι στη Θεσ/νίκη, τον συντρόφευε τις νύχτες με έναστρο ουρανό . Εκείνος δεν είχε κανέναν άλλον. 
Οι στρατιώτες που είχε υπό τις διαταγές του, είχαν αφήσει στις εστίες τους γονείς, γυναίκες και παιδιά. Τους παρατηρούσε τις πρώτες μέρες που φτάσανε στα σύνορα, που κυλούσαν οι μέρες χωρίς, να έχουν σαφή ενημέρωση, τους άκουγε να μιλούν για τους αγαπημένους τους, να δείχνουν ο ένας τον άλλον φωτογραφίες που έβγαζαν από τον κόρφο τους. 
Ήταν φανερό ότι δεν ήξεραν την τέχνη του πολέμου, απαίδευτοι στις μάχες. Νέοι από κάθε γωνιά της Ελλάδας, έως και από την Κρήτη. Χωρατατζήδες, θιασώτες της ζωής, ανυποψίαστοι για τον θάνατο που σιγά σιγά τους περιέβαλε. 
Πονούσε γι αυτούς γιατί εκείνος είχε ήδη ζήσει την αγριότητα του απάνθρωπου από 11 χρονών.
 Άνθρωποι που μεταλλάχτηκαν ξαφνικά, όπως ξαφνικά άρχισε το μπουμπουνητό, και με αυταπάρνηση τον ακολούθησαν και κατέλαβαν ηρωικά μαχόμενοι (αν κι εξαντλημένοι) το κρίσιμο ύψωμα "Μπούμπεσι" στις 22 του Φλεβάρη του '41 (απ' όπου και η τελευταία φωτογραφία - προφανώς μετά από τη νικηφόρα μάχη ). Αιωνία τους η μνήμη!




Η εικόνα ίσως περιέχει: την Σημέλα Ελευθεριάδου, γυαλιά και κοντινό πλάνο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου