ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ

22 Σεπ 2018

«Όποιος δεν ανεβεί στον Όλυμπο δεν θα γνωρίσει τι σημαίνει Ελλάδα… και όποιος δεν επισκεφτεί τον παλαιό Άγιο Διονύσιο δεν θα ξέρει τι είναι η Ορθοδοξία»...

Καταγόμαστε από τη Θεσσαλία και ήμασταν φοιτητές την περίοδο του 1970 στη Θεσσαλονίκη και από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 μόνιμοι κάτοικοι Γερμανίας....
Τώρα που βγήκαμε στη σύνταξη σκεφτήκαμε να κάνουμε ξανά τη διαδρομή Τρίκαλα – Θεσσαλονίκη, με επιστροφή
μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Επισκεφτήκαμε για πρώτη φορά τον Όλυμπο (Πριόνια και Σταυρό) και το γκρεμισμένο μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου.
Νιώσαμε κυριολεκτικά δέος από την ομορφιά του μυθικού βουνού και ατενίσαμε με αγαλλίαση το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, τα χωριά της πιερικής γης, τη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική. Κάτω αριστερά διακρίναμε το αρχαίο Δίον και στο βάθος την Πύδνα και την Μεθώνη, ενώ στα δεξιά διακρίναμε το Κάστρο του Πλαταμώνα, τον Αγιόκαμπο και τον Κίσσαβο. Κυριολεκτικά συγκλονιστήκαμε όταν είδαμε το βομβαρδισμένο από τους Γερμανούς μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου, το οποίο ευτυχώς αναπαλαιώνεται.Κατεβαίνοντας στην είσοδο του Λιτοχώρου, πάνω από το γεφύρι του Ενιπέα, σταματήσαμε σε ένα εξωκλήσι (Παναγιά του Ολύμπου), όπου μας προξένεψε εντύπωση μία επιγραφή με λόγια του Ελύτη πάνω σε πέτρες «Έχει κι ο νους Λιτόχωρο. Με διαβαστές πλαγιές κι εύφορα μπλε θαλάσσης…» με υπογραφή «Ελύτης, Ο., Λιτόχωρο 21/05/1981». Ενώ παραδίπλα μια ακόμη χαραγμένη σημείωση «Στα ερείπια κατοικούν οι μέλισσες και οι πρώτες ιδέες…». Ίσως ο καλλιτέχνης – χαράκτης άφησε τελίτσες και αποσιωπητικά για να μπορεί ο καθένας περαστικός διαβάτης να τοποθετεί νοερά τη δική του κατάθεση ψυχής, που αφορά ίσως στα πρώτα του όνειρα, ή τις πρώτες του ήττες, ή τις πρώτες του αγάπες, ή μπορεί και τα πρώτα του λάθη. Ακόμη και τις πρώτες μετάνοιες, ή και τα μεγάλα και καλά κρυμμένα μυστικά.

Περάσαμε από τη γραφική πλατεία του Λιτοχώρου, με τα ταβερνεία γύρω γύρω, και νωρίς το μεσημέρι ανεβήκαμε στην παλαιά Λεπτοκαρυά, μετά στην παλαιά Σκοτίνα, στον Παλαιό Παντελεήμονα και τους Παλαιούς Πόρους. Το απόγευμα μας βρήκε στον πολύ όμορφο Πλαταμώνα, ο οποίος ήταν πλημμυρισμένος από Λαρισαίους τουρίστες, ίσως λόγω και του νέου μεγαλοπρεπούς τούνελ.

Κυριολεκτικά λοιπόν μείναμε θαμπωμένοι από την μαγική ομορφιά του χιονισμένου ακόμη Ολύμπου, άσε που εμείς οι Θεσσαλοί νομίζαμε μέχρι σήμερα ότι ο Όλυμπος είναι ότι βλέπουμε εμείς από την δική μας πλευρά. Όλα τα χωριά λοιπόν που επισκεφτήκαμε στον κάτω – ανατολικό Όλυμπο θυμίζουν παλιές όμορφες, παραδεισένιες εποχές.

Τι να πρωτοπεί κανείς γι’ αυτό τον πανέμορφο τόπο; Εμείς όμως νιώσαμε ότι όποιος δεν επισκεφτεί τον Όλυμπο δεν θα μάθει τι σημαίνει Ελλάδα, κι όποιος δεν ανάψει ένα κερί στο παλαιό μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου, δεν θα νιώσει τι είναι Ορθοδοξία. Ούτε λοιπόν είναι τυχαία η ρήση του Ελύτη «έχει κι ο νους Λιτόχωρο…».Με εκτίμηση,

περαστικοί διαβάτες του Ολύμπου
Γ. Καλογράνας (Τρίκαλα) – Κ. Μπαϊράμης (Καρδίτσα)
21-05-2017




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου