6 Νοε 2017

Κρίση μακράς διάρκειας






Ξεκινώντας να γράφω τη γνώμη μου σε αυτό το μικρό άρθρο για το θέμα της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα,θα επιθυμούσα να διευκρινίσω ότι αποτυπώνω δικές μου διαπιστώσεις βασιζόμενες φυσικά σε επίσημα στοιχεία που έχω διαβάσει και σε γεγονότα που έχω ζήσει στη μνημονιακή Ελλάδα.
Ούτε ειδικός είμαι,ούτε φυσικά τον παριστάνω......

Η ελληνική κρίση λοιπόν έχει δύο χαρακτηριστικά,έχει μεγάλη ύφεση και μακρά διάρκεια,καθώς διανύουμε τον 8ο χρόνο και παρατηρούμε ότι δεν υπάρχει βελτίωση στην οικονομία της χώρας.Η οικονομική παρακμή γίνεται αντιληπτή από το γεγονός ότι έχει χαθεί συνολικά το 1/4 του ΑΕΠ και η διάρκεια της κρίσης έχει ξεπεράσει κατά πολύ άλλες χώρες που επανήλθαν πιο γρήγορα.

Η κύρια αιτία πάντα κατά την προσωπική μου άποψη επαφίεται στο γεγονός της μη αξιοποίησης της δημόσιας περιούσιας της χώρας.Η πολιτική των μνημονιών είχε βασιστεί στις ''αμαρτωλές'' για πολλούς αποκρατικοποιήσεις που όμως αν γινόταν με λειτουργικό τρόπο θα απέφεραν πολλά έσοδα.

Δυστυχώς η Ελλάδα τα μόνα έσοδα που προσπόρισε από αποκρατικοποιήσεις προήλθαν από τον ΟΠΑΠ ( άδειες παιχνιδο-μηχανών και λαχείων),από δημοπράτηση ραδιοσυχνοτήτων και από πώληση και επανα-μίσθωση ακινήτων του δημοσίου.

Στην πραγματικότητα στα 7-8 χρόνια της κρίσης το ελληνικό Δημόσιο ουσιαστικά δεν ιδιωτικοποίησε καμία εταιρεία και δεν ενεργοποίησε τον ιδιωτικό τομέα.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χαθεί ένας σημαντικός παράγοντας κατά της κρίσης. Γιατί όμως συνέβη αυτό? Μα επειδή ως συνήθως στην Ελλάδα κυριάρχησε ένα κράμα αμάθειας, ''ξερολίασης'' και ''κυνηγιού μαγισσών'', που εμφάνιζε κάθε υποστηρικτή των αποκρατικοποιήσεων ως προδότη και υπέρμαχο ξένων συμφερόντων. Έτσι πολλοί πολίτες και πολιτικοί στράφηκαν κατά των αποκρατικοποιήσεων χωρίς καν ενημερωθούν για τα πιθανά οφέλη αυτών.

Εξάλλου δανειζόμενος μια φράση του Ουίλιαμ Σέξπηρ ''ο,τι είναι παρελθόν,είναι πρόλογος΄΄ και συνεχίζοντας στο κύριο μέρος,θεωρώ πως για να βελτιωθεί η κατάσταση είναι αδήριτη ανάγκη η χώρα να γίνει πιο θελκτική στις νέες επενδύσεις.Αυτό για να συμβεί όμως θα πρέπει να υπάρξουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Ειδικότερα είναι απαραίτητο να λυθούν χρόνιες παθογένειες του Ελληνικού κράτους,όπως η γραφειοκρατία, η πολυνομία,η διαφθορά,η υψηλή φορολογία και η ανεργία που ανάγκασε μια γενιά,τη δική μου γενιά,να φύγει μακριά ή να υπό-αμείβεται σε ευκαιριακές εργασίες εκμετάλλευσης.

Μα πάνω από όλα θα πρέπει αυτός ο πολύπαθος λαός να μάθει να κρίνει αυτά που διαβάζει και ακούει και να ξεχωρίζει την αλήθεια από τα παραμύθια που ανέξοδα του ΄΄πουλάνε΄΄ αυτόκλητοι σωτήρες.

Τέλος είναι σημαντικό να αναφερθεί πως για τη μοίρα μιας χώρας είναι υπεύθυνοι κυρίως οι πολίτες της,είναι καιρός να αναλογιστούμε λοιπόν και τις δικές μας λανθασμένες επιλογές και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τρόπο σκέψης γενικότερα στον καθημερινό μας βίο,γιατί ο πιο δύσκολος αγώνας είναι ο αγώνας της αλλαγής άσχημων συνηθειών του εαυτού μας.

ΚΟΣΚΙΝΑΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ-ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις