28 Νοε 2017

Εγώ η δεδομένη, σήκωσα που λες παντιέρα και σ’αποχαιρέτησα...






Εγώ η δεδομένη, σήκωσα που λες παντιέρα μια μέρα με ψιλόβροχο και θερμοκρασία χαμηλή...Ντύθηκα και στολίστηκα για μένα. Χωρίς να περιμένω να με δεις. Χωρίς να ζητώ σαν μαλάκας να με προσέξεις. Έβαλα το κραγιόν που δεν σου αρέσει και που τόσο πολύ αγαπώ. Και τα κόκκινα σνικεράκια που δεν ενέκρινε η αφεντιά σου.

Εγώ που λες η δεδομένη πήρα ένα σακ βουαγιάζ που είχαμε στο πατάρι. Ένα κόκκινο σακ βουαγιάζ που έδενε ασορτί με τα σνικεράκια μου. Εκεί μέσα έχωσα την καρδιά μου. Προσεκτικά. Με απαλές κινήσεις. Ήδη πονούσε αρκετά.

Πήρα την περηφάνια μου και μαζί κλείσαμε πίσω μας αθόρυβα την πόρτα. Ήταν η πόρτα που έκλεισε άλλωστε για να μπορέσει στη συνέχεια να μας ανοίξει ο Θεός μια άλλη.

Πήραμε το αμάξι και βάλαμε τέρμα τη μουσική. Κλάψαμε στη διαδρομή ανενόχλητες. Για το χρόνο που χάσαμε. Για το όνειρο που δεν μας βγήκε αληθινό.

Εγώ που λες η δεδομένη με την περηφάνια μου μαζί μέσα στο αμάξι, με τη μουσική στο διαπασών και τις στάλες της βροχής να μας χτυπάν το τζάμι οδηγήσαμε μέχρι να καλμάρει ο καιρός και να δούμε το τόξο το ουράνιο.

Φτάσαμε μέχρι τη θάλασσα με τα κύματα τα αφρισμένα. Περιμέναμε μέχρι να εμφανιστεί. Δεν υπάρχει πιο όμορφο θέαμα ξέρεις από ένα τόξο ουράνιο που καταλήγει στης θάλασσας το σκούρο μπλε μετά τη μπόρα. Ξέραμε πώς θα περνούσε και για μας ή μπόρα κάποια στιγμή και θα μας έστελνε ξανά χαμόγελα ο ουρανός.
Εγώ που λες η δεδομένη με την περηφάνια μου μαζί δεν απαντήσαμε σε καμία από τις κλήσεις σου όταν πήρε να βραδιάζει και αποφάσισες πώς ήταν ώρα να μας ψάξεις.
Σου στείλαμε παρέα ένα γραπτό μήνυμα.

“Το δεδομένο φυγείν δυνατό”!
Και χαμογέλασαμε όταν μας ήλθαν στο μυαλό τα λόγια του Russell:
“Σε όλα τα θέματα, είναι υγιές, πότε-πότε, να κρεμάς ένα ερωτηματικό στα πράγματα που θεωρείς από καιρό δεδομένα”



Γράφει η Ιωάννα Πιτσιλλή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις